Ang kandidatura ni Willie Revillame sa Senado ay muling nagpainit ng mahalagang talakayan tungkol sa celebrity-driven na politika sa Pilipinas. Bagama’t marami siyang tagasuporta dahil sa kanyang kasikatan bilang TV host, lumilitaw sa kanyang kampanya ang kakulangan niya sa kahandaan at malinaw na mga plano sa polisiya—isang bagay na nagpapalalim sa pagdududa kung handa nga ba siya sa isang posisyong nangangailangan ng karanasan sa paggawa ng batas at pamamahala.

Sa mga panayam kamakailan, umani ng matinding batikos ang kanyang mga sagot sa mahahalagang tanong tungkol sa kanyang plataporma. Nang tanungin kung anong partikular na mga batas ang kanyang isusulong sakaling manalo, iniwasan niyang sagutin ito at sa halip ay ibinalik ang tanong sa reporter:

“Ikaw, ano sa tingin mong batas na gagawin ko?”

Sa halip na magbigay ng konkretong sagot, lumitaw ang kawalan niya ng malinaw na panukala—isang bagay na nagdudulot ng pangamba sa mga botante kung nauunawaan nga ba niya ang bigat ng kanyang kandidatura.

Dagdag pa rito, inamin mismo ni Revillame na wala pa siyang anumang plano para sa paggawa ng batas:

“Wala pa, kasi hindi pa ako nanalo. ‘Pag nanalo ako doon ko na iisipin ‘yan. Ang iniisip ko ay kung paano pa lang ako mananalo. ‘Wag mo muna akong tanungin ng ganun.”

Ipinapakita ng pahayag na ito na para sa kanya, ang pangunahing layunin ay ang manalo, habang ang tunay na responsibilidad ng pagiging senador—ang pagbuo ng mga batas at polisiya—ay tila pangalawa lamang. Isang nakababahalang pananaw ito para sa isang taong nais maluklok sa isang posisyong nangangailangan ng maingat na pagpaplano, karanasan, at malalim na pag-unawa sa paggawa ng batas.

Ang kanyang pagsandal sa mga pahayag na pangmasa, sa halip na sa konkretong polisiya, ay kapansin-pansin sa kanyang mga sinabi tungkol sa mga pangunahing isyu tulad ng kalusugan, edukasyon, at trabaho. Inilahad niya ang kanyang suporta sa mga adhikain ng Galing sa Puso (GP) party-list, pero hindi malinaw kung paano niya isasakatuparan ang mga ito.

“I think ang importante health is wealth. Kalusugan, kailangan ‘yung kalusugan mo talagang maayos para makapagtrabaho ka, mabigyan ka ng trabaho na maayos,” ani Revillame.

Dagdag pa niya, hihikayatin niya ang mga mamumuhunan upang lumikha ng mas maraming trabaho:

“Ako hihikayatin ko na sana maraming mga investors na pumasok dito para mas marami tayong matulungan na ating mga kababayan.”

Bagama’t maganda ang kanyang hangarin, walang malinaw na plano o estratehiya kung paano niya ito maisasakatuparan—kaya nagtataka ang mga botante kung kaya ba talagang gawin ang kanyang mga ipinapangako.

Sa isang pahayag na higit pang nagpapakita ng kanyang limitadong pang-unawa sa pamamahala, sinabi niya:

“Ang dami ng batas na nagawa. Ano ba ang trabaho natin? Di ba ang dapat gumawa ng mabuti sa kapwa. Kaya nga public servant.”

Bagama’t maaaring tingnan ito bilang isang taos-pusong pahayag tungkol sa paglilingkod sa bayan, ipinapakita rin nito ang pagsasawalang-bahala sa tunay na papel ng isang senador—ang pagsasagawa ng mahahalagang batas at polisiya upang tugunan ang mga pangunahing suliranin ng bansa.

Lalo pang lumitaw ang kanyang kakulangan sa kaalaman sa mga proseso ng lehislatura nang tanungin siya tungkol sa napipintong impeachment trial laban kay Bise Presidente Sara Duterte. Bagama’t sinabi niyang susunod siya sa batas, ipinakita ng kanyang sagot ang kawalan ng malalim na pang-unawa sa proseso ng impeachment at sa mahalagang papel ng mga senador sa ganitong uri ng paglilitis.

Sa kabila ng mga ito, patuloy ring ikinakabit ni Revillame ang kanyang sarili sa mga kilalang personalidad sa politika, na lalong nagpapalakas sa impresyon ng oportunismo. Noong 2001, sinuportahan niya si Joseph Estrada sa pag-aaklas na tinawag na “EDSA Tres”. Noong 2010, sinuportahan niya si Manny Villar. At noong 2022, inamin niyang inimbitahan siyang tumakbo sa ilalim ng PDP-Laban nina dating Pangulong Rodrigo Duterte at Senador Bong Go. Bagama’t sinasabi niyang isa siyang independent candidate at “I am affiliated with the Filipino,” ipinapakita ng kanyang mga desisyon at aksyon na tila mas inuuna niya ang political expedience kaysa sa prinsipyo sa paglilingkod.

Hindi maitatanggi ang malawak na kasikatan ni Revillame dahil sa kanyang karera sa telebisyon at mga programang nagpapakita ng pagtulong sa mahihirap. Ngunit hindi sapat ang kasikatan upang maging epektibong senador. Ang Senado ay hindi entablado ng mga sikat—isa itong institusyong nangangailangan ng mga taong may kakayahang bumalangkas at suriin ang mga batas na may direktang epekto sa mamamayan.

Ipinapakita ng kandidatura ni Revillame ang isang nakababahalang realidad sa pulitika ng bansa—ang pagpasok ng mga sikat na personalidad sa politika gamit ang kanilang popularidad, ngunit walang malinaw na pagpapahalaga sa tunay na responsibilidad ng pamamahala.

Sa nalalapit na halalan, kailangang itanong ng mga Pilipino sa kanilang sarili: Pumipili ba tayo ng mga lider base lamang sa kanilang kasikatan? Tinatanggap ba natin ang mga kandidatong walang malinaw na plano, o dapat ba nating piliin ang mga tunay na may kakayahan at kahandaan sa tungkulin?

Hindi paligsahan ng kasikatan ang eleksyon—isa itong pagkakataong pumili ng mga lider na may malalim na pang-unawa at kakayahang gampanan ang mabigat na responsibilidad ng pamamahala.

📷 Wil to Win FB